μετά από ώριμη σκέψη, μετακομίζουμε!

Οι λόγοι λίγοι και καλοί:

• Διότι θέλουμε
• Διότι μπορούμε
• Διότι είναι τζάμπα.

Σας καλούμε λοιπόν αποτούδε, να περάσετε στον νέο, ιδιόκτητο χώρο, με περισσότερη άπλα και περισσότερα κομφόρ!

http://koysoyri.lycofron.net

Ειλικρινά αδυνατώ να κατανοήσω τόσο το αίτημα, όσο και τη λογική πίσω από αυτό. Θα γλυτώσουμε από τους μονίμους υπαλλήλους που δεν είναι παραγωγικοί; Όχι, αφού αυτοί έχουν το κεκτημένο τους. (Άρα, μήπως κι αυτό είναι, μετά το ασφαλιστικό, άλλη μια μεθόδευση εναντίον της γενιάς των 30άρηδων, η οποία για αγνώστους λόγους βρίσκεται μονίμως στο στόχαστρο; ) Άρα δε θα αυξηθεί η παραγωγικότητα του δημοσίου. Οι όποιες απολύσεις στο δημόσιο θα γίνονται αξιοκρατικά; Ας σοβαρευτούμε, ξέρουμε πολύ καλά σε τι χώρα ζούμε. Με δυο λόγια, έχει καμμία σχέση η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων με την ποιότητα της εξυπηρέτησης; Απολύτως καμμία.

Τότε; Ποιος ο λόγος που αυτό το παράλογο αίτημα έχει τόσο ευρεία αποδοχή;

Ας φανταστούμε κάποιον δημόσιο υπάλληλο. Δεν ανησυχεί για το αν θα έχει δουλειά αύριο. Δεν ανησυχεί για το αν θα πάει καλά η επιχείριση. Δεν χρειάζεται καν να νοιάζεται για τον πελάτη του. Μπορεί κάλλιστα να πηγαίνει το πρωΐ στη δουλειά, να απλώνει τα πόδια του πάνω στο γραφείο, να διαβάζει την εφημερίδα του, να σερφάρει στο ίντερνετ, να κάνει τέλος πάντων ό,τι του αρέσει, και, το καλύτερο, να πληρώνεται για αυτήν την ώρα.

Πού είναι το κακό σε όλα αυτά; Η παραπάνω παράγραφος δεν περιγράφει την ιδανική δουλειά για όλους εμάς που δεν είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι; Όλοι δε θα θέλαμε να έχουμε μια τέτοια δουλειά;

(Όχι όλοι, αλλά επειδή αυτή η απάντηση μου χαλάει τη λογική συνέπεια του επιχειρήματος, θα την προσπεράσω.)

Ναι, όλοι θα θέλαμε μια τέτοια δουλειά. Τότε, μήπως η άρση της μονιμότητας προκύπτει από έναν ανομολόγητο φθόνο προς μερικούς τυχερούς συμπολίτες μας;

Γιατί να είμαστε τόσο κακοί άνθρωποι; Γιατί να φθονούμε τον διπλανό μας για την ευτυχία του; Γιατί να ευχόμαστε, όπως στο Χριστοδούλειο ανέκδοτο, να του καεί η περιουσία; Ακόμα χειρότερα, γιατίο φθόνος αυτός να μας τυφλώνει και να ζητάμε τον περιορισμό στα εργασιακά δικαιώματα μιας άλλης ομάδας, κάτι πο, αργά ή γρήγορα, θα βλάψει κι εμάς τους ίδιους;

Ας σκεφτούμε πιο δημιουργικά, κι ας το πάμε ακόμα παραπέρα: γιατί να μη διεκδικούμε κι εμείς τα ίδια δικαιώματα; Γιατί να μην επιζητούμε μια ανάλογη τύχη στην εργασία μας;

Το κόμμα μας, υποστηρίζει την επέκταση της μονιμότητας σε όλα τα επαγγέλματα και στον ιδιωτικό τομέα. Οποιοσδήποτε πιάνει δουλειά σε οποιαδήποτε εταιρεία, θα υπογράφει μόνιμη σύμβαση εργασίας. Πρόκειται για μια εξαιρετική ρύθμιση η οποία θα εμπνεύσει ασφάλεια σε όλους τους εργαζομένους και θα ανακουφίσει ειδικά τους νέους οι οποίοι έχουν τεράστιες δυσκολίες στο να βρουν μια σίγουρη δουλειά.

Εντάξει, θα πουν μερικοί, κι οι εργοδότες τι θα κάνουν, όταν δε θα μπορούν να απειλήσουν πως θα απολύσουν τους υπαλλήλους τους; Πώς θα διασφαλιστεί η παραγωγικότητα και, κατ’ επέκταση, η βιωσιμότητα της επιχείρισης;

Μα εκεί βρίσκεται το μεγαλοφυές της ιδέας: σε πρώτη φάση, αφού οι εργοδότες θα γεμίσουν απρόθυμους υπαλλήλους, η πρώτη διέξοδος που θα έχουν, θα είναι να προσλάβουν κι άλλους, ώστε να βγαίνει η δουλειά! Έτσι, η ανεργία θα εκμηδενιστεί! Η επιχείριση θα βασίζεται στους λίγους φιλότιμους (όχι πως και σήμερα συμβαίνει κάτι το διαφορετικό) και όλα θα κυλάνε ρολόι!

Σε δεύτερη φάση, όταν η δεξαμενή των ανέργων θα έχει εξαντληθεί, οι εργοδότες θα έχουν κι άλλα εργαλεία για τους ανθρώπινους πόρους τους. Αφού δε δουλεύουν, θα πρέπει να δώσουν κίνητρα στους υπαλλήλους τους, ώστε να δουλέψουν. Αλλά, προσέξτε, με τη μονιμότητα πάνω από τα κεφάλια τους, θα πρέπει τα κίνητρα να είναι ουσιαστικά. Άρα, πραγματικές αυξήσεις, προαγωγές γι’ αυτούς που όντως δουλεύουν (κι όχι στους κλικαδόρους) και, πάνω από όλα, πραγματικά καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κι ούτε για ιδέα απλήρωτες υπερωρίες.

Στη δεύτερη φάση, η Ελλάδα, όχι μόνο θα ξεφύγει από τον εργασιακό μεσαίωνα, αλλά θα γίνει μια χώρα παράδεισος για τους εργαζομένους.

Το μόνο που χρειάζεται, να δούμε το σωστό, πέρα από φθόνους, και να το τολμήσουμε.

(Τον Σκανδαλίδη τον έβαλα για να αυξήσω τις θεάσεις του blog μου.)

Πασιφανές πως, το ασφαλιστικό πρόβλημα έχει δύο σκέλη. Το πρώτον, το χαμηλόν των εισφορών. Το δεύτερον, το υψηλόν και βαρύ κόστος των συντάξεων κάθε μήνα. Δια το πρώτον, η θεραπεία εστί αδύνατος. Δια το δεύτερον ωστόσο, τολμώ να είπω πως η Επιτροπή δε δείχνει την αρμόζουσαν τόλμην. Πόσαι συντάξεις θα εξοικονομηθώσιν με τα αναγγελθέντα μέτρα; Λίγαι και εις βάθος χρόνου. Ο χρειάζεται, είναι η δραστική μείωσίς των.

Αφού λοιπόν η λύσις είναι η καταβολή χαμηλοτέρων συντάξεων, ας γίνομε δραστικοί: ας απαλλαγόμεν εκ των συνταξιούχων! Πρόκειται περί λύσεως εξαίρετης, καθώς, με την απαλλαγήν τοιαύτην, αι πληρωμαί των ασφαλιστικών ταμείων θα πέσουν αυτομάτως εις το μηδέν.

Δεν ομιλούμε, οπωσδήποτε, δια οριστικήν απαλλαγήν. Μιλούμε για απαλλαγή όσων συνταξιοδοτούνται την σήμερον, και δη, με το προνομιακόν καθεστώς, το οποίο δημιουργεί τοσαύτα προβλήματα εις τα ταμεία! Με την παύση τους, απαλλάσσεται το κράτος από ένα δυσβάσταχτο φόρο, δια παντός.

Δεν ομιλούμε επίσης περί δολοφονίας των. Ποτέ! Πιστεύομε εις την ελευθερίαν του ανθρώπου, δι’ ό και προτείνομεν την οικιοθελή τους αυτοκτονίαν! Εν ανάγκῃ, ας δοθούν κίνητρα αυτοκτονίας δια τους κληρονόμους.

Πρόκειται δε περί μέτρου ηθικοτάτου. Αι προηγούμεναι γενεαί, έχοντας απολάβει τας γενναιοδώρους πληρωμάς ευρώστων ταμείων, πλέον αποχωρούν, βοηθώντας τα τέκνα αυτών να τύχωσι της αυτής μεταχειρίσεως. Επιτελούν το χρέος των παλαιοτέρων προς τους νεοτέρους, να φροντίζουν για τον κόσμον που οι δεύτεροι θα παραλάβωσι.

Πρόκειται επίσης δι’ εν μέτρον σύμφωνον ως προς την Ελληνικήν μας παράδοσιν! Μέμνηστε του κωνιασμού των Κείων.Φυσικά, θα πρέπει να κάνομε μνείαν και εις τας πολιτικάς συνεπείας μιας τέτοιας γεναίας αποφάσεως: οι ηλικιωμένοι, εκλιπόντες από της ζωής, θα εκλείψουσι και από του πολιτικού βίου, δίνοντας μιαν ώθησιν πρωτοφανούς δια τα παγκόσμια δεδομένα ανανεώσεως της Ελλάδος.

Δεν αρνούμαι πως οι αγαπητοί μας συγγενείς θα μας λείψωσι. Πλην, το πένθος μας ας ελαφρύνει εις την σκέψιν πως στους εκλιπόντες έλαχε το βαρύ μέρος της θυσίας, ενώ εις ημάς, το ελαφρότερον, καθάπερ αυτοί δέδωκαν την ζωήν τους, ενώ εμείς, ούτως ή άλλως, κάποτε θα βιώναμε το πένθος ούτο.

Από πάσης οπτικής γωνίας πρόκειται περί ενός μεγαλοφυιούς μέτρου (ουχί διότι το εσκέφθην ο ίδιος) το οποίο πρέπει να αποτολμήσομεν.

Θάρρος, ω! Έλληνες.

Αλλά δε χαίρομαι.

Ναι, είναι καλό να εκλαϊκεύονται οι μέθοδοι και τα πορίσματα κάθε επιστήμης, (όχι μόνο της κβαντομηχανικής και της βιολογίας – γιατί δηλαδή να μην υπάρχει για τις ανθρωπιστικές επιστήμες κάτι αντίστοιχο με το National Geographic; Εμείς δεν είμεθα επιστήμονες; ) αλλά να μη διαστρευλώνονται, ούτε να ιδεολογικοποιούνται στην πορεία (το γιατί, θα το μάθετε αν έχετε την υπομονή να διαβάσετε το άρθρο μέχρι τέλους).

Στο θέμα μας.

Τα πολιτικά κόμματα, μπορούν να καταταγούν με βάση πολλά κριτήρια. Πάρα πολλά. Το πιο γνωστό από αυτά, είναι ο άξονας «αριστερά-δεξιά».

Ζήτημα πρώτο: είναι παρωχημένος ο άξονας «δεξιά-αριστερά»; Ο Γάλλος φιλόσοφος Alain υποστήριζε πως, από τη στιγμή που άκουγε το ερώτημα, ήταν σίγουρος πως ο ερωτών ήταν δεξιός. Αλλά και πάλι αυτό δεν είναι επιστημονική απάντηση. Θα έχει νόημα αυτός ο άξονας, αν μπορέσουν να βρεθούν κάποια κριτήρια τα οποία να μπορούν να κατατάξουν με ασφάλεια (δηλ. με τρόπο που να συμφωνούν όλοι) τα κόμματα πάνω σε αυτόν τον άξονα.

Το πρόβλημα αυτό έχει τυραννήσει πολλούς πολιτικούς επιστήμονες και η αλήθεια είναι πως κανένα ασφαλές κριτήριο δεν έχει βρεθεί. «Ωπ! άρα είναι παρωχημένος ο άξονας» θα πεταχτούν οι… δεξιοί! Όχι ακριβώς. Βλέπετε, στις ανθρωπιστικές επιστήμες δεν έχουμε ακόμα -κι ούτε νομίζω πως θα αποκτήσουμε ποτέ- όργανα τα οποία να μπορούν να κάνουν αντικειμενικές μετρήσεις – όπως π.χ. το θερμόμετρο. Όλες οι μετρήσεις εμπλέκουν τον ανθρώπινο παράγοντα ο οποίος κάνει λάθη: όλοι ξέρουν πως το νερό στους 50 βαθμούς «είναι» πιο ζεστό το χειμώνα (δεν είναι, αλλά το νοιώθουμε σαν να ήταν).

Κακά τα ψέμματα, η Φιλελεύθερη Συμμαχία, τοποθετεί τα κριτήρια της αριστεράς κατά το δοκούν. Ας πούμε, στην επίμαχη παρουσίαση χαρακτηρίζει το ΚΚΕ ως μη αριστερό κόμμα με βάση τέσσερα τελείως λάθος κριτήρια. «Ελευθερία της έκφρασης», «Ανεξιθρησκεία», «Σεβασμός σεξουαλικών επιλογών», «Δικτατορία του προλεταριάτου»: στα τρία πρώτα κριτήρια, βρίσκει κανείς εξίσου αριστερά και δεξιά κόμματα τα οποία είναι είτε υπέρ, είτε κατά. Για το τελευταίο κριτήριο, υπάρχουν αριστερά κόμματα που αντιτίθενται στη δικτατορία του προλεταριάτου.

Είναι τόσο μεγάλο μεθοδολογικό λάθος, όσο να αρνούμαστε την ύπαρξη ενός φαινομένου, π.χ. του σεισμού, επειδή το βολτόμετρο δεν κατέγραψε σημαντικές αποκλίσεις κατά την εκδήλωσή του. Ο έξυπνος επιστήμονας δεν αρνείται το φαινόμενο, απλώς δοκιμάζει να το μετρήσει με άλλα όργανα.

Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι με τη Φι.Σ., ακόμα κι ο Janda που επινόησε ένα αρκετά ευφάνταστο σύστημα για την ταξινόμηση των κομμάτων στον άξονα «αριστερά-δεξιά», δέχτηκε παρόμοιες κριτικές: χρησιμοποιεί, ας πούμε, κι εκείνος ως κριτήριο τη στάση στις ατομικές ελευθερίες. Αλλά και πάλι, μένουν κάποια κριτήρια τα οποία είναι γενικότερα αποδεκτά. Τέτοια είναι: η κρατική ή ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, ο κυβερνητικός ρόλος στον οικονομικό σχεδιασμό, αναδιανομή του εθνικού πλούτου, διεθνής ενσωμάτωση, εθνικισμός, αντιμετώπιση των ενόπλων δυνάμεων. Με βάση αυτά τα κριτήρια, είναι φανερό πως ήδη η Φι.Σ., κατατάσσεται στον άξονα, από τη δεξιά του πλευρά.

Για να πούμε και το άλλο όμως, ένα από τα κριτήρια που χρησιμοποιεί η Φι.Σ., χρησιμεύει, όχι για την κατάταξη ενός κόμματος «δεξιά» ή «αριστερά», αλλά στην κατάταξή του με βάση ένα δεύτερο άξονα, αυτό του «ακραίου» ή «κεντρώου» κόμματος. Μιλάμε για το κριτήριο «ατομικές ελευθερίες». Υπάρχουν και άλλα κριτήρια κατάταξης, όπως η συμμετοχή ή όχι στις εκλογικές διαδικασίες, η θέση για τα πολιτικά δικαιώματα (τα ακραία κόμματα αμφισβητούν τις πολιτικές ελευθερίες των αντιπάλων).

Υπάρχει ακόμα ένας τρίτος άξονας: τα ολοκληρωτικά κόμματα. Ολοκληρωτικά χαρακτηρίζονται τα κόμματα που απαιτούν την ολοκληρωτική στράτευση των μελών τους. Δεν αρκούνται στην πολιτική τους κατεύθυνση, αλλά ζητούν να ρυθμίζουν ολόκληρη τη ζωή τους.

Ο «ρόμβος» ήδη έγινε «κύβος». Και είμαστε ακόμα στην ιδεολογική διάκριση των κομμάτων.

Από δω και πέρα αρχίζει το χάος. Θα προσπεράσω με λίγα λόγια κάποια κριτήρια τα οποία δε φαίνονται τόσο σπουδαία από τη ματιά του ψηφοφόρου – είναι όμως πολύ σπουδαία για τη μελέτη του κομματικού φαινομένου. Έχουμε και λέμε:

4. Κοινοβουλευτική ή εξωκοινοβουλευτική προέλευση: υπάρχουν κόμματα που προέκυψαν από κοινοβουλευτικές ομάδες όπως και κόμματα που γεννήθηκαν μέσα από θρησκευτικές, στρατιωτικές ή συνδικαλιστικές ενώσεις.

5. Συγκεντρωτικά διευθυνόμενα ή αποκεντρωμένα. Τα πρώτα είναι σαν αυτό που λέμε στην καθομιλουμένη «αρχηγικά κόμματα». (Χμ… αυτό δεν είναι καθόλου ασήμαντο θα έλεγα…)

6. Με βάση τις μορφές προσχώρησης, οργάνωσης και χρηματοδότησης – αυτό είναι ένα παρωχημένο κριτήριο σήμερα.

Το έβδομο κριτήριο, μας λέει πολλά για την ταυτότητα ενός κόμματος. Είναι το κριτήριο της προσδιοριστικής κοινωνικής αντιπαράθεσης. Η κοινωνική αντιπαράθεση που προσδιορίζει ένα κόμμα μπορεί να είναι:

• Η θρησκευτική διάσταση (φιλοεκκλησιαστική – κοσμική)
• Ο οικονομικός άξονας (κατέχοντες – κατεχόμενοι)
• Εθνικές, γεωγραφικές πολιτισμικές ιδιαιτερότητες
• Ύπαιθρος – Κέντρο
• Και ο νέος άξονας των μεταϋλιστικών ευαισθησιών στον οποίο υπάγονται οι Οικολόγοι.

Το έβδομο κριτήριο βεβαίως μπορεί να ειδωθεί κι από άλλη σκοπιά: το πόσο προσδιοριστική είναι τελικά η προσδιοριστική κοινωνική αντιπαράθεση για το κόμμα. Για να το πω πιο απλά, υπάρχουν τα λεγόμενα «μονοθεματικά κόμματα» (όπως οι Οικολόγοι που αναφέραμε) για τα οποία είναι καθοριστική, υπάρχουν και τα πολυθεματικά κόμματα (π.χ. το ΚΚΕ, το οποίο ωστόσο προσδιορίζεται από τον οικονομικό άξονα).

Σταματάω εδώ σε ό,τι αφορά τα κριτήρια. Τα παραπάνω κριτήρια είναι τα πιο σημαντικά της πολιτικής επιστήμης και είναι όλα πολύ καλά βιβλιογραφημένα. Έχουν δε ληφθεί από το βιβλίο του καθηγητή Αθ. Διαμαντόπουλου «Κόμματα και κομματικά συστήματα», εκδ. Εξάντας. Υπάρχουν πολλά άλλα κριτήρια, τα οποία από το ρόμβο θα μας πετάγανε στον κύβο, τον υπερκύβο (4-διαστάσεις) και τελικά σε γεωμετρία πολλών διαστάσεων. Στην περίπτωση που το προχωρούσαμε τόσο πολύ, θα ήμουν πολύ περίεργος να δω τα σχήματα που θα φτιάχναν στο χαρτί τα στελέχη της Φι.Σ.

Δε σταματάω όμως το άρθρο, δεδομένου πως είπα μια βαριά κουβέντα. Η οποία έχει να κάνει με την ιδεολογική εκμετάλλευση του σχήματος του «ρόμβου». Στην πραγματικότητα δεν είναι καν ρόμβος, είναι ένα απλό τετράγωνο με κλίση 45º (ή π/4 για όσους προτιμούν τα ακτίνια). Αυτό που απεικονίζεται στην επίμαχη παρουσίαση, δεν είναι παρά ένα απλό σύστημα καρτεσιανών συντεταγμένων, το οποίο ξέρουμε όλοι από το σχολείο. Γιατί λοιπόν η συγκεκριμένη αναστροφή;

Πολύ απλά, η συγκεκριμένη γωνία επιλέχθηκε για να μπορεί η Φι.Σ. να φαίνεται «υπεράνω» των υπολοίπων κομμάτων, λαϊκιστί, «να τα καβαλάει». Για τον ίδιο λόγο που επιλέχθηκε ο βορράς ως το «άνω» σημείο των χαρτών, για να φαίνεται η Ευρώπη -κι ο πρώτος κόσμος- «πάνω» από τις αποικίες.

Τέλος πάντων, αθώο το κόλπο, σε σχέση με άλλα που είδαμε, αλλά καλό είναι να το επισημάνουμε.

Και φυσικά, διαφωνώ με τον ορισμό της «οικονομικής ελευθερίας» που δίνει η Φι.Σ., αλλά αυτό είναι θέμα άλλου ποστ…

μέσω αυτής της επιστολής, θα ήθελα να σας εκφράσω τη συμπάθειά μου και να σας ζητήσω συγνώμη αν ήμουν υπερβολικά σκληρός στην κριτική μου για το σφετερισμό της διαδήλωσής μας της 29ης Αυγούστου από μέρους του κόμματός σας.

Η πτώση σας στις εκλογές, με κάνει να βλέπω τα πράγματα από μια νέα οπτική γωνία. Δε σας κρύβω δε το πόσο στεναχωρέθηκα όταν είδα ένα μεγάλο πολιτικό – μιλάω για τον ηγέτη σας Γεώργιο Παπανδρέου – συντετριμμένο από το βάρος της εκλογικής σας ήττας. Κρίμα για τον Άνθρωπο Παπανδρέου, πόσο μάλλον για τον πολιτικό.

Αν γνώριζα εκ των προτέρων σε πόσο δεινή θέση θα βρισκόταν το κόμμα σας, ειλικρινά, θα παρέβλεπα το ατόπημά σας αυτό. Δεν μπορώ να φανταστώ καν τι θα συνέβαινε στην περίπτωση που το κόμμα σας δεν είχε κλέψει αυτούς τους ψήφους από τους bloggers. Απεναντίας, θα έκανα τα στραβά μάτια ακόμα κι αν προσπαθούσατε ακόμα μεγαλύτερο καπέλωμα. Ξέρετε, εμείς οι bloggers είμαστε καλοί άνθρωποι, θέλουμε να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη.

Δεχτείτε παρακαλώ την ειλικρινή μου συμπαράσταση για τις δύσκολες ώρες που περνάτε εσείς και το κόμμα σας. Κι αν σας ξαναλείψουν ψήφοι, μην ανησυχείτε, εδώ είμαστε!

Με εκτίμηση,

Κρείτων Κουσουράτος.

Κι ένα κομμάτι των Lost Bodies που θα μπορούσε να είναι ένα πολύ καλό moto για τις σημερινές εκλογές.Μουσικά δε μου λέει τίποτα – εξ ου και Κακοφωνίξ – αρκεί όμως η ειλικρίνεια του συγκροτήματος και το πάθος με το οποίο υποστηρίζουν αυτό που λένε για να κάνει το κομμάτι καλλιτεχνική έκφραση.Αυτό που με στεναχωρεί είναι πως – ειλικρινέστατα πάντα – ο στιχουργός τοποθετεί τη δράση σε μέλλοντα χρόνο. Το μόριο «θα» που τόσο μεμφόμαστε στους πολιτικούς, τελικά επιστρέφει κι εναντίον μας.

Το βίντεο της αφεντομουτσουνάρας μου κατάφερε να κάνει την Ντόρα να πει ένα καταπληκτικό «το περιβάλλον είναι πηγή ανάπτυξης» επιτρέποντας στον Παπαγιαννάκη να την πιάσει στον ύπνο, αλλά και πάλι, δεν είπε κάτι που δεν το ξέραμε από πριν. Το ότι το δήλωσε, είναι κάτι – στο μέτρο που πρέπει να πιάσεις στον ύπνο τους πολιτικούς για να μαρτυρήσουν αυτό που πραγματικά σκέφτονται.

Ωστόσο, το σημερινό ποστ είναι αφιερωμένο στον Ευάγγελο -puke factor 10- Βενιζέλο. Στον οποίο έγινε μια αρκετά τυπική ερώτηση – κατά πόσον το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ευνοεί την αξιοκρατία με τον Γεώργιο Β΄ Παπανδρέου στον προεδρικό του θώκο. Ο Ευάγγελος, με το γνωστό μειλίχιο ύφος του «αν βρω που κάθεσαι κωλόπαιδο θα σου στείλω μια διμοιρία ματ», απάντησε , ούτε λίγο ούτε πολύ πως, ο Γιωργάκης εξελέγη με «πανηγυρικό και δημοκρατικό τρόπο» (18’14” στο stream του Σκάι).

Υπάρχουν οι απλές μπαρούφες. Υπάρχουν και μερικές μπαρούφες οι οποίες λειτουργούν ως τέτοιες σε πολλά επίπεδα. Η παραπάνω, κατατάσσεται ανεπιφύλακτα στις πολυεπιπεδικές. Το πώς εξελέγη πρόεδρος ο Γιωργάκης, νομίζω πως το ξέρουμε όλοι. Από κει και πέρα:

• όταν, ας πούμε, ακούς έναν «κορυφαίο συνταγματολόγο» να θεωρεί αυτόν τον τρόπο εκλογής «δημοκρατικό» αναρωτιέσαι κάποια πράγματα για την ποιότητα των επιστημόνων στη χώρα.
• όταν κάποιος πολιτικός εκφράζει μια θέση η οποία παραβιάζει τη λογική, αναρωτιέσαι για την ποιότητα των πολιτικών
• όταν αντιλαμβάνεσαι πως ο λόγος για τον οποίο το λέει, είναι πως δεν το λέει για να απαντήσει, αλλά γιατί κάποιοι που θα τον ακούσουν θα το χάψουν αμάσητο, αναρωτιέσαι για την ποιότητα των ανθρώπων στη χώρα σου γενικότερα
• κι όταν καταλαβαίνεις πως ο εν λόγω πολιτικός υπολογίζει περισσότερο τη γνώμη αυτών (των πολλών) που θα το καταπιούν αμάσητο από τη γνώμη αυτών (των λίγων) που μπορούν να σκεφτούν στοιχειωδώς λογικά, καταλαβαίνεις σε τι δημοκρατία ζούμε.

Κάπου σε αυτό το σημείο κλείνει ο κύκλος και καταλαβαίνεις πως, με βάση τον τελευταίο συλλογισμό, ναι, ο Γιωργάκης ίσως τελικά να εξελέγη «δημοκρατικά».

Αφού λοιπόν, τόσος κόσμος μπερδεύει τις βουρτσες, ομολογώ πως πλέον βλέπω την «άλλο πρέπει κι άλλο Πέπη» Τσεσμελή ως μια παραγνωρισμένη κοινωνική λειτουργό.

Τι θέλει να πει το ποιητή; Ποιοι είμαστε «εμείς» εν προκειμένω; Η μόνη άφεση που μπορώ να δώσω στο Λαλιώτη, είναι στην περίπτωση που η συγκεκριμένη φωτό έχει πιάσει αποκλειστικά ψηφοφόρους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Λίγο αδύνατο μου φαίνεται.

Τεσπα, ας μην τα πολυλογούμε, κύριε Λαλιώτη την πατήσατε, εμείς είμαστε οι άλλοι. Το ποιοι άλλοι, δε θα σας πω, εσείς πρέπει να το βρείτε, αυτή είναι η δουλειά σας άλλωστε.

ΒΡΕ ΟΥΣΤ!

Ambrose Bierce, Το αλφαβητάρι του διαβόλου

Κάποτε είχα ακούσει τον παραπάνω αφορισμό από το ραδιόφωνο. Αμέσως, το συνέδεσα με τα διαδοχικά δημοψηφίσματα της Δανίας για το Μάαστριχτ. Όπως θυμούνται ίσως μερικοί, στο πρώτο δημοψήφισμα (02/06/1992), οι Δανοί είχαν απορρίψει τη συνθήκη. Ακολούθησε δεύτερο δημοψήφισμα το οποίο την ενέκρινε. Δε θυμάμαι καθόλου τι είχε «παιχτεί» ενδιάμεσα, εγώ αυτό που κατάλαβα ήταν πως η απόφαση είχε ληφθεί κι αυτοί που έπρεπε να συμμορφωθούν ήταν οι πολίτες κι όχι οι πολιτικοί.

Χτες, ξαφνικά, θυμήθηκα τα παραπάνω με αφορμή το «δίλημμα Κωστάκη». Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Κωστάκης απειλεί πως, είτε θα ψηφίσουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση, είτε θα κρατά την αναπνοή του μέχρι να πάθει κάτι θα ξανακάνει εκλογές μέχρι να δώσουμε σε κάποιον αυτοδυναμία.

Όρτσα!

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, σιγά σιγά.

Πρώτον, υποτίθεται πως έχουμε δημοκρατία. Και, υποτίθεται πως, βασική αρχή του πολιτεύματος, είναι η λαϊκή κυριαρχία και πως κάθε εξουσία πηγάζει από το λαό. Καλά μέχρι εδώ;

Κατά συνέπεια, οι πολιτικοί, είναι οι εκτελεστές της λαϊκής εντολής. Όσο κι αν ψάξει κανείς στο Σύνταγμα, δε θα βρει καμμία πρόβλεψη που να λέει κάτι του στυλ «οι πολιτικοί εκτελούν τη λαϊκή εντολή αν τους αρέσει». Ο λαός εκφράζεται, οι πολιτικοί υπακούν. Άλλωστε, ποτέ δεν αρέσει στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης πως έχασε τις εκλογές, αλλά, οφείλει να υπακούσει.

Το δίλημμα Κωστάκη, κρύβει μια πρωτοφανή ανατροπή των παραπάνω. Ο λαός εκφράζεται με τις εκλογές. Αν δεν δώσει αυτοδυναμία σε καμμία παράταξη, πάει να πει πως θέλει κυβέρνηση συνεργασίας. Ο Κωστάκης (αλλά και όλοι οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί, πλην Καρατζαführer) αποκλείουν το ενδεχόμενο.

Με δυο λόγια, μας λένε όλοι τους πως θα αγνοήσουν τη λαϊκή εντολή που τους ζητά να συνεργαστούν μεταξύ τους, και θα επαναλάβουν τις εκλογές μέχρι να βγάλουμε εμείς μια απόφαση που θα τους αρέσει.

Με δυο λόγια, οι πολιτικοί, από υπηρέτες της λαϊκής εντολής, αυτο-αναγορεύονται σε υπαγορευτές της.

Είναι μια πρωτοφανής ανατροπή του πολιτεύματος. Οι πολιτικοί φιλοδοξούν να γίνουν μια ξεχωριστή ελίτ που θα υπαγορεύει στο λαό το τι θα ψηφίσει. Μια εκλογική νοθεία εξω-συνταγματική στην θεωρία (αφού το Σύνταγμα δεν την απαγορεύει), αντισυνταγματική και αντιδημοκρατική στην πράξη.

Γι’ αυτό, ΜΗ ΜΑΣΑΤΕ.

«Την ημέρα των εκλογών πηγαίνετε από πριν στα ανθοπωλεία και τα παζάρια να αγοράσετε γλαστράκια του 1 και 2€ και πάρτε τα στα εκλογικά τμήματα.
Ψηφίστε, σκουπίστε και αφήστε το γλαστράκι μέσα στο εκλογικό τμήμα.
Μήνυμα είναι προς τους πολιτικούς. Αλλά κι ένα κληροδότημα για τους μαθητές των σχολείων για να αποκτήσει το στεγνό σχολικό περιβάλλον χρώμα και να καλλιεργηθεί εξ απαλών ονύχων μια οικολογική συνείδηση.
Να μάθουν να σέβονται τη φύση μέσω της έγνοιας της φροντίδας. Μέσω του αναίσθητου στα περιβαλλοντολογικά ζητήματα σχολείου.»